من شکفته ام به پای هر ترانه ات در نگاه بی بهانه ات عشق نمودی از دنیا در چشمان توست وقتی مینگری میبینم و دم نمیزینم عشق همینجاست در فراسوی سکوت هایی که جز محبت معنی نمیشوند

ای آدم های شهر من ای تصویرگران هر روز من جایتان پشت پنجره ی دلم خالیست و برای عشق دیگر قلمی نیست برای زیستن هوایی نیست ای آدم های با وفا هر روز کنید یاد مرا قسم می دهم شما را به گلستان دل داخل که شدی بر چین از دیده هر آنچه غم است یاد کن دستی را که نوازشگر است